Oszustwo przyjacielskie

Oszustwo przyjacielskie, nazywane czasem oszustwem pierwszej strony (first-party fraud), występuje, gdy rzeczywisty posiadacz karty dokonuje zakupu, a później składa chargeback, twierdząc, że transakcja była nieautoryzowana, niedostarczona lub wadliwa, mimo że nie była żadną z tych rzeczy. Ponieważ osoba reklamująca jest legalnym właścicielem konta i karty, wszystko w oryginalnej transakcji jest prawdziwe, co właśnie czyni je śliskim do wychwycenia.

Motywy rozciągają się od nieuczciwych po naprawdę zdezorientowane. Na celowym krańcu kupujący wykorzystują proces reklamacji, by dostać coś za darmo, reklamując cyfrowy zakup, który skonsumowali, subskrypcję, której używali, lub przedmiot, który zamierzają zatrzymać. Pośrodku znajdują się racjonalizowane spory, takie jak żal kupującego czy frustracja polityką zwrotów, przedstawione jako nieautoryzowane obciążenie. Na niewinnym krańcu spory wynikają z prawdziwej dezorientacji: nierozpoznawalny deskryptor rozliczeniowy, zapomniane odnowienie subskrypcji lub zakup członka rodziny, którego posiadacz karty nie rozpoznał.

Niezależnie od motywu mechanika jest ta sama: klient kontaktuje się z bankiem wydającym zamiast ze sprzedawcą, bank odwraca obciążenie, a sprzedawca musi albo zaakceptować stratę, albo ją zakwestionować, udowadniając, że zakup był ważny i dostarczony. Seryjni nadużywacze oszustwa przyjacielskiego powtarzają to, co działa, i mogą rozkładać spory na wielu sprzedawców, ucząc się, że wiele roszczeń jest przyznawanych z niewielką kontrolą.