WebGL Fingerprinting

Skrypt inicjalizuje kontekst renderowania WebGL i wywołuje funkcje odpytujące parametry, aby odczytać metadane sprzętu i sterownika. Niezamaskowane ciągi renderera i producenta często nazywają konkretny model GPU i sterownik, podczas gdy lista obsługiwanych rozszerzeń, maksymalne rozmiary tekstur i zakresy precyzji shaderów ujawniają możliwości stosu graficznego.

Poza statycznymi metadanymi skrypty mogą renderować sceny 3D lub uruchamiać programy shaderów i odczytywać wynik, podobnie jak w canvas fingerprintingu, lecz obciążając cały potok graficzny. Precyzyjne wyniki zmiennoprzecinkowe i wynik pikselowy zależą od architektury GPU i sterownika, dodając kolejne różnicujące szczegóły.

Metadane WebGL są zwykle bardzo stabilne, ponieważ GPU i sterowniki rzadko się zmieniają na danym urządzeniu. Są też w dużej mierze spójne między przeglądarkami na tej samej maszynie, gdyż wszystkie komunikują się z tym samym sprzętem, co czyni WebGL użytecznym do międzyprzeglądarkowego rozpoznawania urządzeń tam, gdzie sygnały oparte na user agent się różnią.

Niektóre przeglądarki maskują lub uogólniają ciąg renderera ze względu na prywatność, zwracając wartość ogólną zamiast dokładnego GPU. Gdy tak się dzieje, sygnał traci precyzję, więc implementacje ważą go odpowiednio i sięgają po sondy oparte na renderowaniu.