Fingerprinting przeglądarki

Skrypt fingerprintingu odpytuje przeglądarkę o dziesiątki atrybutów udostępnianych przez standardowe interfejsy API webowe. Należą do nich ciąg user agent, lista zainstalowanych czcionek, rozdzielczość ekranu i głębia kolorów, strefa czasowa, preferencje językowe, dostępne wtyczki oraz właściwości obiektów navigator i window. Pojedynczo większość tych wartości jest współdzielona przez duże grupy użytkowników, ale razem tworzą profil o wysokiej wymiarowości.

Technika ta korzysta również z sond opartych na renderowaniu, takich jak canvas i WebGL, które ujawniają subtelne różnice w GPU, sterowniku graficznym i rasteryzatorze czcionek. Przetwarzanie dźwięku, obsługa kodeków multimedialnych oraz współbieżność sprzętowa dodają kolejne wymiary. Skrypt serializuje wszystkie zebrane wartości i zwykle redukuje je za pomocą funkcji skrótu do zwartego identyfikatora, który można porównać z wcześniej zaobserwowanymi odciskami.

W przeciwieństwie do plików cookie odcisk nie jest przechowywany po stronie klienta i użytkownik nie może go po prostu usunąć. Jest on wyliczany na nowo przy każdej wizycie na podstawie właściwości, które przeglądarka musi ujawnić, aby poprawnie renderować strony. Sprawia to, że fingerprinting jest odporny na czyszczenie plików cookie i tryby przeglądania prywatnego, choć poszczególne sygnały mogą się zmieniać, gdy aktualizowana jest przeglądarka, system operacyjny lub sprzęt.

Solidne implementacje nie opierają się na dokładnym dopasowaniu całego odcisku. Ważą sygnały według ich stabilności i charakterystyczności oraz stosują tolerancyjne dopasowanie, tak aby aktualizacja pojedynczego komponentu nie zaburzyła rozpoznania powracającego urządzenia.